Engelli Çocuk

Gazetesini almış herzamanki gibi otobüste en ön koltuğa oturmuştu. Bir taraftan şöförle muhabbet ederken, bir taraftan da gazetedeki haberlere göz gezdiriyordu. Üçüncü durakta hergün olduğu gibi tekerlekli sandalyesiyle bekleyen engelli küçük çocuğu göründüğünden ise, yine Metin beyin canı sıkılmıştı.

Kendi kendine, -“Yine bununla zaman kaybedeceğiz”-diye söylenmeye başlamıştı. Otobüs durunca, yardımsever iki vatandaş indi ve tekerlekli sandalyenin iki tarafından tutup, çocuğu otobüse bindirmişlerdi. En ön tarafta boşluk olduğu için ise, engelli çocuğu tamda Metin beyin koltuğunun yanına bırakmışlardı. O an burnunu tuttu sinirle çocuğa bağırarak dediki;