Kendine İyi Bak

Pişmaniye paketlerini herzamanki gibi elleriyle yoklayarak düzeltti Ayşe.Nenesinin öğrettiği duayı ederek o günki nasibini beklemeye başladı sonrada..
-“Almayan pişman olur… Pişmaniyeciiii…Şimdi biter üzülürsünüz abilerim, ablalarım… -“diye bağırmaya başlamıştı herzamanki gibi gülümseyerek. Doğuştan görme engelli olduğu için, pişmaniye alan müşterilerine para üstünü veremez,tezgaha koyduğu bozuk paralardan, müşterinin para üstünü kendisinin ayarlamasını isterdi…

Çoğu zaman sokak çocukları, önündeki bozuk para kutusundan fazla para alıp, Ayşe’yi kandırsada,
-“Olsun Nene.Kötü söz demeyelim. Belki bizden çok ihtiyaçları vardır gariplerin.Ben yüreğimi temiz tutuyom.Sen demezmiydin.Yüreği temiz olanın, hikayesi mutlu biter diye” – derdi gülümseyerek. Tek isteği, gözlerini açtıracak o ameliyat ücreti kadar para biriktirebilmekti bu hayatta… Fakat pişmaniye satarak bunun imkansız olduğunu çok iyi bilirdi.Bazı geceler nenesine duyurmadan sessiz sessiz ağlardı odasında.Kara bahtına isyan etmeden, gözyaşını akıtarak içini rahatlatmaya çalışırdı… Bir gün yine sahilde pişmaniye satarken,