Hizmetçi

yapıyor üstelik.Çok fedakar biridir.Hergün çamaşır, bulaşığımızı yıkar.Evi temizler.Çöpleri atar.Derslerimizde bize yardım eder.Üzülünce gelir dizlerine yatırır başımızı okşar.Uyuturken başımızda masal anlatır. Hastalanırız sabaha kadar başımızda bekler.Tüm bu işleri yetmez gibi bize ömrünü adayıp, tüm sevgisini verir-“deyince, Bilal, -” Tüm bu işleri yapıyor. Ömrünüde size adıyor. Üstelik bunu gönüllü, isteyerek, beş kuruş ta almadan yapıyor öylemi?

Bu nasıl bir hizmetçidir böyle? Aklından zorumu var? – “diye sorunca,Beşir o an cebindeki küçük bir resmi eline alır ve sevgiyle öper. Sonrada arkadaşı Bilal’e gösterir.Sonrada gülümseyerek hayran hayran bakar o resme. Ve Şöyle devam eder aözlerine:-“Tüm bu fedakarlıkları gönüllü ve karşılıksız yapacak tek bir insan vardır bu hayatta.Ömrünü bize adayan o fedakar insana biz hizmetçi değil anne deriz… – ”

Yazar Suat Özge