Gül Bahçesi

Herzaman aynı durakta karşılaşan iki adam arasında bir gün bir sohbet açılır ve tanışırlar. Birbirlerine işlerini sorarlar. Biri,
-“Ben gül yetiştiriyorum. Mis gibi kokan rengarenk güller. İnsanların içi açılıyor gül bahçeme baktıkça.Sevdalılar birbirlerine veriyor güllerimi. Şimdi ise o gülleri dikmeye gidiyorum… -” der. Diğeri ise, -“Ne tesadüf. Bende gül yetiştiriyorum.Rengarenk hemde. Birde güzel kokuyorlar ki…Ben de gül bahçeme gül dikmeye gidiyorum -” der. Ve hergün aynı duraktan otobüse binip, varacakları yere yola çıkmaya devam eder iki adam…

Yıllar geçer aradan. O sene müthiş bir don vurmuştur yaşadıkları vilayete. Ağaçlar dahi kurumuştur. Ve aynı durakta karşılaşan adamlar yine bir gün koyu bir sohbete tutuşurlar. Biri öyle dert yanarki. -“Sorma dostum. Bu don soluğumu kesti. Kuruttu güllerimi. Artık ne güzel kokan güllerim var. Ne de insanlar kurumuş gül bahçeme bakıyorlar-” der üzülerek.. Diğer adam gülümser. Ve,