Benim Adım Ahmet

Yanyana iki dairede oturan iki komşu balkondan balkona sohbet ederlerken, yaşı küçük olan kadın -“Bak beklede biraz gülelim olurmu?-” demiş ve hemen ardından, olanca sesiyle az ileride parkta oynayan çocuklara doğru seslenmişti… – “Sameeet.. .Sameeet oğlum hadi eve gel. -“Birkaç defa daha seslendikten sonra kendi oğlundan önce apartmanın önüne başka bir çocuk gelmiş ve balkondan bakan kadınlara bakıp, sonrasındada dizleri üstüne yere çökmüştü…

Dakika geçmeden yanından koşup gelen kadının oğlu ise apartamana girerken, biraz önce oğluna seslenen kadın, bu defa komşusuna, -” şu yere çöken çocuğu görüyormusun. Aptalın teki. Ben ne zaman Samet diye bağırsam koşup geliyor. Adını Samet sanıyor zaar-” deyip kahkahalar atmaya başlamıştı. Kadınlar sohbeti bitirip, içeriye girince diğerinin içine bir şüphe düşmüş ve hemen aşağıya inip, biraz önce apartmanın önünde yere çöken çocuğu aramış. Kollarını yana salmış titreyerek yürüyen çocuğun arkasından koşup omuzuna dokununca, çocuk yüzünü kadına dönmüştü. Fazkat küçüğün gözlerinden sel gibi yaşlar akıyordu. Kadın cebinden çıkardığı mendille çocuğun gözlerini silerken bir taraftanda merakla neden ağladığını sormuştu… Çocuk eliyle az ilerideki apartmanı göstererek. -“Seneler önce o apartmanda