Ayışığı

Yaşlıların sürdüğü o mislerin kokularını hiç sevmezdim.Babama defalarca söylememe rağmen bu kokudan da vazgeçirememiştim onu.Hiç unutmam”ay ışığı”idi o mis’in adı.O kokuyu duymamak için erkenden yemeğimi yeyip sayısız kere odama gittiğimde olmuştur… O günlerde köyde tahta araba yarışları olacaktı. Ve o arabaların sağlam olabilmesi için en iyi ağaçların, köyün yukarısında ” kuzgunluk” dediğimiz ormanlık bölgelerde olduğunu duymuştum, köyün benden yaşça büyük delikanlılarından.Ve ertesi gün kuzgunluk’a gitmeye karar verdim.Akşam eve geldiğinde de bunu anneme söyledim.

Gece boyu o sarp kayalıklarla dolu arazide tahta arabam için ağaçları nasıl bulacağımı düşünüp uyuyamamıştım.Çünki o bölge çok tehlikeli uçurumlarla doluydu. Sabaha karşı dalmışım.Öğleye yakın kapının yumruklanmasıyla gözlerimi açtım.Komşumuz Salih emmiydi gelen.Ve,-“Orhan,annenede haber et.Baban kuzgunlukta uçuruma düşmüş.-“demişti yüzü bembeyaz halde.Kekelemekten birşey