Anneler Çocuklarını Çok Sever

Eşi öldükten sonra çocuklarına bakabilmek için evlerinin önündeki bahçeye mevsimlik sebzeler dikip pazarda satmaya başlamıştı Nurten hanım. Tek isteği yaşadıkları yoksul hayatı çocuklarınında yaşamamasıydı.Bu yüzden onların okuyup meslek sahibi olmasını oladar istiyorduki. Sabahın köründe kalkıp evde kalan birkaç parça kahvaltılığı çocuklarına hazırlar, önlüklerinin ceplerinede elli kuruş yol parası, elli kurışta öğle yemeğinde simit alabilmeleri için birer lira koyup evden çıkardı pazara gitmek için.

Bir sabah kalktığında, yine fırından yarı parasına aldığı bir bayat ekmeği kesmiş, küçük bir parça peynir ve on kadar zeytini ekmeğin yanına katık olarak koyduğunda, on yaşındaki oğlu Veysel uyanmıştı. Biran annesine baktı. Ve üzerinde sayısız yaması olan eteğini ve oldukça eski görünen hırkasını inceledi uzun uzun. Annesi tam yine önlüklerine birer lira koyup kapıdan çıkacakken,
-“O paraları bize verme annecim. Kendin için biriktir. Bak eteğin ve hırkan çok eskimiş.Hem sen neden hiç kendine birşey almasında, olanca paranı bize verirsin? -” dediğinde, kadın gözyaşlarını göstermek istemedi oğluna. Ve biraz kızmış gibi yaparak,